خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دردمندی سر به گردون می رساند آه رامی فزاید پیچ و تاب این رشته کوتاه را
۲
قطع صحرای عدم را عمر جاویدان کم استمن به جان بی نفس چون طی کنم این راه را؟
۳
در به روی طالب حق می شود از ذکر بازنیست جز این حلقه دیگر حلقه آن درگاه را
۴
باعث افزایش روشن ضمیران کاهش استکز شکست خویش باشد مومیایی ماه را
صفحهٔ ۱ از ۲