خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامی‌رساند پیچ و خم آخر به منزل راه را
۲
می‌شوند از خاکساری زیردستان سربلندجامهٔ کوتاه، رعنا می‌کند کوتاه را
۳
ترک غفلت کن که بیداری درین ظلمت‌سرامد عمر جاودان سازد شب کوتاه را
۴
از کدو بوی شراب آید به دشواری بروناز سر بی‌مغز نتوان برد حُب جاه را
صفحهٔ ۱ از ۳