خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۱۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هست در نقصان تمامی ها دل آگاه رامومیایی از شکست خویش باشد ماه را
۲
پرده دار نقص شد کوته زبانی ها مراجامه کوتاه، رعنا می کند کوتاه را
۳
حرف می آید به دشواری برون از خامه امقیمت کم کرد بر یوسف گوارا چاه را
۴
گرچه از خوابیدگی پایان ندارد راه عشقمی توان کوتاه کرد از پیچ و تاب این راه را
صفحهٔ ۱ از ۲