خلوتی با مولانا
غزل شمارهٔ ۲۶۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من نیت آن کردم تا باشم سودایینیت ز کجا گنجد اندر دل شیدایی
۲
مجنونی من گشته سرمایه صد عاقلوین تلخی من گشته دریای شکرخایی
۳
زیر شجر طوبی دیدم صنمی خوبیبس فتنه و آشوبی افکنده ز زیبایی
۴
از من دو جهان شیدا وز من همه سر پیدافارغ ز شب و فردا چون باشم فردایی
صفحهٔ ۱ از ۲