خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
۲
گر می روشن کند از مشرق مینا طلوعصبح شنبه می توان کردن شب آدینه را
۳
می توان در سینه روشن ضمیران روی دیدآب می سازد فروغ این گهر گنجینه را
۴
زندگانی با فشار قبر کردن مشکل استپاک کن از صفحه خاطر غبار کینه را
صفحهٔ ۱ از ۳