خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
۲
گرچه از آیینه گویا می شود هر طوطییطوطی خط تو گویا می کند آیینه را
۳
ساده لوح آن کس که بهر دیدن رخسار توتخته مشقر تماشا می کند آیینه را
۴
تا چه کیفیت دهد، کز آبداری لعل توپر می لعلی چو مینا می کند آیینه را
صفحهٔ ۱ از ۴