خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چهره ات گل در گریبان می کند آیینه راطره ات سنبل به دامان می کند آیینه را
۲
از سر زانو اگر یک دم گذاری بر زمیندل تپیدن سنگباران می کند آیینه را
۳
طوطی از شرم صفای روی او، از بال و پردر لباس زنگ پنهان می کند آیینه را
۴
در دل و در دیده ما گر نگنجد دور نیستعرض حسنش تنگ میدان می کند آیینه را
صفحهٔ ۱ از ۴