خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما
۲
خانه ما در ره سیلاب اشک افتاده استحیف از اوقاتی که گردد صرف در تعمیر ما
۳
راه زلف او به طی کردن نمی آید به سرورنه کوتاهی ندارد طره شبگیر ما
۴
آب می گردیم اگر بر روی ما آری گناهبگذر ای پیر مغان دانسته از تقصیر ما
صفحهٔ ۱ از ۲