خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما
۲
در بیابانیم و از شوق طواف کعبه سوختبال مرغان حرم را آه زمزم سوز ما
۳
یک جهان بی درد را در حلقه ماتم کشدچون کند گیسو پریشان آه ماتم سوز ما
۴
سوده الماس با آن جوهر ذاتی که هستتیغ نتواند شدن با زخم مرهم سوز ما
صفحهٔ ۱ از ۲