خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آهوان را در کمند آورد چشم پاک ماشد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما
۲
همت آه رسای ما بلند افتاده استاز زبردستی به ساق عرش پیچد تاک ما
۳
چون صدف از سینه صافی قطره را گوهر کنیموقت تخمی خوش که افتد در زمین پاک ما
۴
بر زمین هر چند نقش از خاکساری بسته ایمباکمال سرکشی گردون بود در خاک ما
صفحهٔ ۱ از ۳