خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون حباب از یکدلان باده نابیم مااز هواداران پا بر جای این آبیم ما
۲
بر دلی ننشیند از گفتار ما هرگز غبارماهیان بی زبان عالم آبیم ما
۳
می شود روشن ز خاموشی چراغ عاشقاندر هلاک خویش چون پروانه بی تابیم ما
۴
راحت دنیا حجاب دیده بیدار نیستبر بساط گل چو شبنم غنچه می خوابیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳