خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد ایامی که با هم آشنا بودیم ماهم‌خیال و هم‌صفیر و هم‌نوا بودیم ما
۲
معنی یک بیت بودیم از طریق اتحادچون دو مصرع گرچه در ظاهر جدا بودیم ما
۳
بود دایم چون زبان خامه حرف ما یکیگرچه پیش چشم صورت‌بین دو تا بودیم ما
۴
چون دو برگ سبز کز یک دانه سر بیرون کندیک‌دل و یک‌روی در نشو و نما بودیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳