خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم مارزق قانون می‌شود تخمی که می‌کاریم ما
۲
هر که پا کج می‌گذارد ما دل خود می‌خوریمشیشهٔ ناموس عالم در بغل داریم ما
۳
در شکار شوخ‌چشمان دست و پا گم می‌کنیمور نه آهو را به دام خویش می‌آریم ما
۴
در کف عشقیم عاجز، ور نه در میدان رزمشیرمردان را به مژگان جبهه می‌خاریم ما
صفحهٔ ۱ از ۲