خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما
۲
سنگ راه هیچ کس از خاکساری نیستیمزیر پای رهنوردان راه همواریم ما
۳
با هزاران چشم می جوییم عیب خویش راچون رسد نوبت به عیب خلق، ستاریم ما
۴
خودفروشی پیشه ما نیست چون بی مایگانبی نیاز از ناز بی جای خریداریم ما
صفحهٔ ۱ از ۴