خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
۲
در گلستانی که خاک از باد سبقت می برداز گل و شبنم وفاداری طمع داریم ما
۳
خویش را دیوار نتواند ز بیهوشی گرفتدر خراباتی که هشیاری طمع داریم ما
۴
رشته طول امل را دام مطلب کرده ایماز ره خوابیده بیداری طمع داریم ما
صفحهٔ ۱ از ۴