خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما
۲
از کمین گریه ما ای فلک غافل مشوبی خبر چون سیل در ویرانه می ریزیم ما
۳
قطره گوهر می شود چون واصل دریا شودآبروی خویش در میخانه می ریزیم ما
۴
بر سر آب روان زندگانی چون حبابساده لوحی بین که رنگ خانه می ریزیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳