خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما
۲
گر در آن محراب ابرو نیست ما را راه حرفاز دعاگویان آن صبح بناگوشیم ما
۳
از نسیمی می شود بنیاد ما زیر و زبربحر هستی را حباب خانه بر دوشیم ما
۴
رزق ما از شهد چون زنبور غیر از نیش نیستورنه این میخانه را صهبای سرجوشیم ما
صفحهٔ ۱ از ۲