خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه از عقل گران لنگر فلاطونیم ماکار با اطفال چون افتاد مجنونیم ما
۲
سرو آزادیم، ما را حاجت پیوند نیستهر که از ما بگذرد چون آب، ممنونیم ما
۳
نارسایی باده ما را ز دوران مانع استگر حصاری در خم تن چون فلاطونیم ما
۴
چشمه کوثر نمی سازد دل ما را خنکتشنه بوسی از آن لبهای میگونیم ما
صفحهٔ ۱ از ۳