خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۲۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
۲
از حجاب ظلمت این دیوانه بیرون آمده استدیده آهو نگردد رهزن مجنون ما
۳
از غبار عقل لوح خاطر ما ساده استزلف لیلی می کند فراشی هامون ما
۴
از برومندی چو شاخ گل به رقص آورده استچوب خشک دار را جوش نشاط خون ما
صفحهٔ ۱ از ۳