خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به قدر رم ازین عالم، توانی آرمید آنجاکه اینجا هر که سستی کرد نتواند رسید آنجا
۲
رواجی نیست در محشر عبادات ریایی رابه سیم قلب نتوان ماه کنعان را خرید آنجا
۳
هلال جام می هر جا نماید گوشه ابروز خجلت پشت سر خارد به ناخن ماه عید آنجا
۴
در اقلیم مدارا ضعف بر قوت بود غالببه مویی می توان کوه گرانی را کشید آنجا
صفحهٔ ۱ از ۳