خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرو چون غافلان ای طالب منزل به خواب اینجاکه نعل از ماه نو دارد در آتش آفتاب اینجا
۲
به پیچ وتاب کوته می شود این راه بی پایانمکن تا هست فرصت، کوتهی در پیچ و تاب اینجا
۳
بهشت و دوزخ باریک بینان نقد می باشدحساب خود نیندازد به فردا، خود حساب اینجا
۴
زر کامل عیار از بوته آید سرخ رو بیروننیندیشد ز آتش هر که گردیده است آب اینجا
صفحهٔ ۱ از ۴