خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به خاموشی محیط معرفت کن جان گویا رابه جان بی نفس چون ماهیان کن سیر دریا را
۲
همایون طایری در هر نظر گردد شکار تواگر در راه عبرت افکنی دام تماشا را
۳
ز قرب تنگ چشمان رشته امید را بگسلکه سوزن لنگر پرواز می گردد مسیحا را
۴
عَلَم را کثرت لشکر نگردد پرده وحدتز یکتایی نیندازد حباب و موج دریا را
صفحهٔ ۱ از ۳