خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نه بوی گل، نه رنگ لاله از جا می برد ما رابه گلشن لذت ترک تماشا می برد ما را
۲
دو عالم از تمنا شد بیابان مرگ ناکامیهمان خامی به دنبال تمنا می برد ما را
۳
مکن تکلیف همراهی به ما ای سیل پا در گلکه دست از جان خود شستن به دریا می برد ما را
۴
اگر چه در دو عالم نیست میدان جنون ماهمان بی طاقتی صحرا به صحرا می برد ما را
صفحهٔ ۱ از ۲