خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را
۲
چنین گر عشق در دل می دواند ناخن کاوشبه آب زندگانی می رساند خانه ما را
۳
فروغش دیده جوهرشناسان را کند دریاصدف بیرون دهد گر گوهر یکدانه ما را
۴
نگردد چون قفس بر بلبل مغرور ما زندان؟کند صیاد تا کی فکر آب و دانه ما را؟
صفحهٔ ۱ از ۳