خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سفیدی های مو بیدار کی سازد سیه دل را؟که گلبانگ رحیل افسانه خواب است غافل را
۲
ز نقصان بصیرت طامعان را نیست پرواییکه چشم کور گردد کاسه دریوزه سایل را
۳
نلرزد چون ز بی آرامیم مهد لحد بر خود؟که من در راه کردم از گرانی خواب منزل را
۴
شهادت می کند ایجاد اسباب طرب از خودکه مطرب باشد از بال و پر خود رقص بسمل را
صفحهٔ ۱ از ۳