خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به دنیای دنی بگذار جسم پای در گل راکه نتوان راست گردانیدن این دیوار مایل را
۲
مده در عالم پرشور دامان رضا از کفکه ساحل می کند تسلیم این دریای هایل را
۳
مشو در خاکدان عالم از یاد خدا غافلکه نور ذکر، گوهر می کند این مهره گل را
۴
تن بی معرفت نگذاشت دل را سر برون آردزمین شور در خود محو سازد تخم قابل را
صفحهٔ ۱ از ۲