خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۳۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ارباب تجرد نیست بر دل بار عالم راسبکروحی فزون از حمل عیسی گشت مریم را
۲
بهشت جاودان خواهی، به دل خوردن قناعت کنکه حرص دانه در دام بلا انداخت آدم را
۳
اگر از دست احسان مرهم دل ها نمی گردیبه خلق از خود تسلی دار باری اهل عالم را
۴
نکو نامی بزرگان را به پرگار از اثر ماندز فیض جام، ذکر خیر در دوران بود جم را
صفحهٔ ۱ از ۳