خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نظر کن در ترازو داری آن خورشید تابان رااگر در پله میزان ندیدی ماه کنعان را
۲
به سیم قلب ما کی سر فرود آرد ترازویش؟که آیین از متاع یوسفی بسته است دکان را
۳
به کوه قاف دارد پشت از سنگ تمام خودپر کاهی شمارد پله تمکین خوبان را
۴
ز یوسف گر چراغ دیده یعقوب روشن شدچراغان کرد روی آتشین او صفاهان را
صفحهٔ ۱ از ۵