خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به هم پیچد خط مشکین بساط حسن خوبان راغبار خط لب بام است این خورشید تابان را
۲
در آن فرصت که نقش خاتم اقبال برگرددهجوم مور سازد بر سلیمان تنگ میدان را
۳
مکن در مد احسان کوتهی در روزگار خطکه نشتر می کند خشکی رگ ابر بهاران را
۴
غبار خط او گفتم شود خاک مراد منچه دانستم زمین پنهان کند رخسار جانان را؟
صفحهٔ ۱ از ۳