خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن کوتاه در ایام خط زلف پریشان راکه باشد ناگزیر از مد بسم الله دیوان را
۲
ز آزار دل سرگشتگان بگذر که این خجلتز میدان سر به پیش افکنده بیرون برد چوگان را
۳
می روشن گهر میخانه را تاریک نگذاردچراغ از خون گرم خود بود خاک شهیدان را
۴
بهار حسن خوبان آب و رنگ از عشق می گیردکه دارد تازه شور بلبلان زخم گلستان را
صفحهٔ ۱ از ۳