خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه داند آن ستمگر قدر دل های پریشان را؟که سازد طفل بازیگوش کاغذباد قرآن را
۲
اگر چون دیگران شمعی ز دلسوزی نمی آریچراغان کن ز نقش پای خود خاک شهیدان را
۳
رسایی داشتم چشم از شب وصلش، ندانستمکه در ایام موسم کعبه سازد جمع دامان را
۴
زلیخا چون کشد بر روی یوسف نیل بدنامی؟که گردد چاک تهمت، صبح صادق، پاکدامان را
صفحهٔ ۱ از ۳