خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محابا نیست از برق حوادث خوشه چینان رانمی گیرد گریبان شحنه کوته آستینان را
۲
بهار ساده لوحی خار را گلزار می سازدخطر از سایه خارست چشم دوربینان را
۳
زبان برق بی زنهار را وا می کنی بر خودمکن زنهار دور از خرمن خود خوشه چینان را
۴
من آن گیرایی مژگان کزان ابرو کمان دیدمبه جولانگاه کثرت می کشد وحدت گزینان را
صفحهٔ ۱ از ۲