خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را
۲
به روی غیر می خندد نگار من، نمی داندکه رغبت می فزاید از گل بی خار گلچین را
۳
هوس را در حریم حسن رو دادن به آن ماندکه خار از دست بیرون آورد گلزار گلچین را
۴
مرا از روی شرم آلود او روشن شد این معنیکه خواهد دید آن گل پشت سر بسیار گلچین را
صفحهٔ ۱ از ۲