خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صفای ساعدت نیلی شمارد دست موسی رابناگوش تو سازد تازه ایمان تجلی را
۲
به اندک نسبتی عاشق تسلی می شود، ور نهبه آهو نسبت دوری است چشم شوخ لیلی را
۳
توجه بیشتر از عاشقان با بوالهوس داردکریمان دوستتر دارند مهمان طفیلی را
۴
ندارد شکری در چاشنی گردون میناییبه حرف و صوت می دارد نگه آیینه طوطی را
صفحهٔ ۱ از ۳