خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را
۲
اگر از حسن عالمگیر او واقف شدی زاهدپرستیدی به جای کعبه هر سنگ نشانی را
۳
تماشایی عیار ناز خوبان را چه می داند؟که نتوان بی کشیدن یافت زور هر کمانی را
۴
دلی کز دست خواهد رفت، به کز دست بگذارمکسی تا کی سپرداری کند برگ خزانی را؟
صفحهٔ ۱ از ۳