خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غنیمت دان درین وحشت سرا خلوت گزینی راکه از پوشیدن چشم است عینک دوربینی را
۲
تو از تن پروری بار زمین گردیده ای، ورنهبه کاهش می توان کرد آسمانی این زمینی را
۳
ز ناهمواری آرد ساده لوحی راه را بیروننمی باشد ثمر جز عقده دل خرده بینی را
۴
به باد بی نیازی می رود جمعیت خرمننمی باشد خطر از برق آفت خوشه چینی را
صفحهٔ ۱ از ۲