خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرابی باعث تعمیر باشد بینوایی راکه کوری کاسه دریوزه می گردد گدایی را
۲
کند با سخت رویان چرب نرمی بیشتر دورانبود با استخوان پیوند دیگر، مومیایی را
۳
نباشد یک قلم تأثیر با آه هوسناکانبه خون رنگین نگردد بال و پر، تیر هوایی را
۴
اگر در سیر از چوگان ید طولی طمع داریدرین میدان چو گو تحصیل کن بی دست و پایی را
صفحهٔ ۱ از ۳