خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک پرواز سازد آه را درد گران ماپر سیمرغ بخشد تیر را زور کمان ما
۲
ز بی مغزان خدنگش گرچه پهلو می‌کند خالیهمان چون قرعه می غلطد به پهلو استخوان ما
۳
به جز غفلت متاعی نیست ما گم کرده راهان راجرس را چشم خواب آلود سازد کاروان ما
۴
به احوال دل صد پاره عاشق که پردازد؟ز تمکین گل نمی چینند طفلان در زمان ما
صفحهٔ ۱ از ۲