خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
رموز سرگذشت عاشقان گر دیدنی داردخدا را سرسری مگذر ز اوراق خزان ما
۲
اگر در ملک صورت نیست ما را گوشه ای صائبسواد اعظم معنی است ملک بیکران ما
۳
ندارد زآفتاب تربیت طالع بیان مابه سیلی رنگ گرداند ثمر در بوستان ما
۴
ندیدیم از سخن فهمان عالم گوشه چشمیاگر چه سرمه شد از فکر مغز استخوان ما
صفحهٔ ۱ از ۲