خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگر این بار می آید به دستم گردن میناچو درد می نخواهم داشت دست از دامن مینا
۲
خرابم می کند بی لعل او در بزم میخوارانتکلف کردن ساقی، تواضع کردن مینا
۳
دو صبح صادقند از یک گریبان سربرآوردهید بیضای ساقی با بیاض گردن مینا
۴
دلم گلگل شکفت از التفات لعل سیرابششراب کهنه جان تازه آرد در تن مینا
صفحهٔ ۱ از ۲