خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا
۲
ز عادت پرده غفلت شود اسباب آگاهیکه ماهی بستر و بالین کند از آب در دریا
۳
خیال یار را در دیده عاشق تماشا کنکه دارد شور دیگر پرتو مهتاب در دریا
۴
حریم وصل را حیرانیی در پرده می باشدکه شوق آب، ماهی را کند قلاب در دریا
صفحهٔ ۱ از ۳