خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا
۲
ظرف نظاره خورشید ندارد شبنمرتبه حسن کجا، حوصله دید کجا
۳
دست کوتاه من و گردن او هیهات استبال خفاش کجا، تارک خورشید کجا
۴
سایه ای داشت که سرمایه آتش بودحاصل عمر تهیدست من و بید کجا
صفحهٔ ۱ از ۲