خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صاف گشتن ز خودی باده ناب است اینجادست شستن ز جهان عالم آب است اینجا
۲
همه از درد طلب نعل در آتش دارندکوه چون ریگ روان پا به رکاب است اینجا
۳
نیست زان گوهر نایاب کسی را خبریچشم غواص تهی تر ز حباب است اینجا
۴
وصل، از حیرت سرشار، جدایی شده استدر دل بحر، گهر طالب آب است اینجا
صفحهٔ ۱ از ۳