خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
۲
زنده و مرده به وادید ز هم ممتازندمرده دانیم کسی را که نبیند ما را
۳
مردمی را نشود هیچ حجابی مانعسرمه خاموش نسازد نظر گویا را
۴
دیدن عیب به هم می شکند شاخ غرورمصلحت نیست که طاوس بپوشد پا را
صفحهٔ ۱ از ۳