خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آرزو چند به هر سوی کشاند ما را؟این سگ هرزه مرس چند دواند ما را؟
۲
نخل ما را ثمری نیست به جز گرد ملالطعمه خاک شود هر که فشاند ما را
۳
ما که در هر بن مو کوه گرانی داریمهیچ سیلاب به دریا نرساند ما را
۴
بر سر دانه ما سایه ابری نفتادزور غیرت مگر از خاک دماند ما را
صفحهٔ ۱ از ۲