خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا
۲
ناله ای کز جگر سنگ برون آرد آهاز دل همچو شب افسانه خواب است ترا
۳
بر جگر سوختگان رحم کجا خواهی کرد؟که چو دل آب شود، عالم آب است ترا
۴
ناله خشک لبان گرچه ملال انگیزستطرب انگیزتر از چنگ و رباب است ترا
صفحهٔ ۱ از ۴