خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا
۲
دیده اشک فشان ابر بهارست تراجگر سوختگان مشک تتارست ترا
۳
کوه تمکین ترا خنده کبک است فغاندیده اشک فشان ابر بهارست ترا
۴
تو و از کشتن عشاق ندامت، هیهاتخون این بی گنهان آب خمارست ترا
صفحهٔ ۱ از ۴