خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۴۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا
۲
شست صاف تو مریزاد، که خون دو جهاننشود مانع پرواز، پر تیر ترا
۳
کار سنگ بده از لوح مزارش آیدهر که در خاک برد حسرت شمشیر ترا
۴
بحر در حوصله قطره نگنجد هیهاتدیده چون درک کند حسن جهانگیر ترا؟
صفحهٔ ۱ از ۲