خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما که در خم ننمودیم فلاطون خود راصاف سازیم درین صومعه ها چون خود را؟
۲
باده از خم به چهل روز به مینا آیدما به یک جوش رساندیم به گردون خود را
۳
هیچ بر جای نماند از دل ما چون مرکزتا فکندیم ازین دایره بیرون خود را
۴
از کشاکش نشود رشته جان فارغبالتا نپیچیم بر آن قامت موزون خود را
صفحهٔ ۱ از ۲