خلوتی با صائب
غزل شمارهٔ ۵۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون گشاید ز چمن خاطر ناشاد مرا؟هست گلبن به نظر، خانه صیاد مرا
۲
تا شد از علم نظر شمع سوادم روشنجنبش هر مژه شد سیلی استاد مرا
۳
بارها از سخن خویش به چاه افتادمهمچو یوسف صد ازین واقعه افتاد مرا
۴
ناخن رشک جگر کاوتر از شمشیرستپنجه شیر بود سایه شمشاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳